170 سال پيش در روز 6 فوريه سال 1840 ميلادي رهبران اقوام مائوري نيوزيلندحاكميت بريتانيا را بر جزاير خود پذيرفته و پيمان ويتانگي را امضا كردند كه براساس آن تمام ساكنان جزاير نيوزيلند از جمله بوميان مائوري تابعيت بريتانيايي يافتند و قدرت اجرايي در دست فرمانداري بود كه از سوي ملكه ويكتوريا منصوب مي شد.

دو جزيره اصلي نيوزيلند كه به اندازه خاك انگلستان وسعت دارند توسط مائوري هاي ساكنان اوليه آنها كه اصليت پولينزيايي را داشتند ، «آاوته آرو» ناميده مي شدند.اين نام به مفهوم «زمين ابر طولاني سفيد» بود.

اين جزاير سرسبز و زيبا در سال 1642 ميلادي توسط آبل تاسمان دريانورد مشهور هلندي كشف شده بودند.اكنون دريايي كه در سواحل غربي اين مجمع الجزاير واقع شده به نام تاسمان ناميده مي شود.

سپس در سال 1769 ميلادي ، جيمز كوك دريانورد انگليسي به نوبه خود اين جزاير را مورد اكتشاف قرارداد و تنگه اي كه جزيره جنوبي را از جزيره شمالي جدا مي كند ، تنگه كوك ناميده مي شود.

نخستين اروپايي هايي كه در اين جزاير ساكن شدند ، شكارچيان وال و زندانيان فراري انگليسي و ايرلندي بودند كه به استراليا تبعيد شده بودند.

در زمان لويي فيليپ، پادشاه فرانسه ، فرانسوي ها تصميم گرفتند اين جزاير را به چنگ آوردند ، اما بريتانيايي ها بر آنها پيشدستي كرده و اين جزاير را تصرف كردند.فرانسوي ها به نوبه خود كالدونياي جديد را تصرف كردند.

استعمارگران بريتانيايي پس از پيمان ويتانگي تعهد كردند حقوق مائوري ها بر زمين هاي اجداديشان را محترم شمارند ، اما اين فقط وعده اي توخالي بود و منجر به جنگ هاي خونباري ميان مائوري ها و استعمارگران بريتانيايي شد.

به اين ترتيب ، در روز 6 فوريه سال 1860 ميلادي براساس پيمان ويتانگي رهبران اقوام مائوري حاكميت بريتانيا را بر جزاير خود پذيرفتند.

استعمارگران بريتانيايي به تعهدات خود عمل نكرده و اين مساله موجب بروز جنگ هاي خونباري با اقوام مائوري شد. اما ، بوميان مائوري در مقابل توپ ها و سلاح هاي آتشين بريتانيايي ها بي دفاع بوده و قتل عام شدند.

نيوزيلند مانند ساير مستعمرات بريتانيا كه اكثريت جمعيت آنها را سفيدپوستان تشكيل مي دانند به زودي از موقعيت يك دومينيون بريتانيايي مستقل برخوردار گرديد.